Geleide meditaties door Kees

zaterdag 24 februari 2018

Zullen we de oren even ontharen?

Het moest er toch eens van komen. Ik zit bij de kapper. Traumatisch! Ik hou niet van kappers en dat komt omdat ik, behalve van Piet Paulusma, ook  niet van weermannen houdt. Kappers zijn net weermannen. De godganse dag over het weer leuteren en als ze alle depressies, hoge, lage en middelmatige drukgebieden hebben doorgenomen beginnen ze uit stand over voetbal te filosoferen.

Ik ben  nog niet aan de beurt en kijk naar een klant die door de kapper wordt uitgenodigd  in de kappersstoel te gaan zitten. Het gaat hier om een geestige kapper met stand-up-comdians kwaliteiten want hij vraagt de klant plaats te nemen in de elektrische stoel. Waarschijnlijk omdat de stoel omhoog wordt gelift zodat kapper er makkelijker bij kan. 

Even later ben ik aan de beurt. Afwachtend kijkt hij mij aan terwijl hij een soort zespersoons laken om mijn lichaam drapeert dat de haren moet opvangen.
‘Moet dit echt?,’ vraag ik.
‘Je zult het wel verdiend hebben,’ zegt hij kakelend lachend.

En dan zijn wij nog niet eens aan het weer toegekomen...! Waarom heb ik die “do-it-your-self-knipcursus" bij het LOI ook niet gevolgd. 
Dàn komt de vraag waar ik al jaren tegenop heb gezien. De vraag die niet te voorkomen is.
De vraag die je, op het moment dat hij voor het eerst wordt gesteld, je doet beseffen dat je oud wordt:

“Zullen we de wenkbrauwen meteen maar even ruimen?”
Zo maar uit het niets en zonder enige voorbereiding word ik met deze pijnlijke vraag geconfronteerd.
En hij zegt het natuurlijk niet zachtjes.  Luid en duidelijk en voor iedereen verstaanbaar. Zie ik de man links daar gniffelen? En die vrouw onder de droogkap die daar al een uur te lang zit en waarvan een stank vandaan komt die doet denken aan verbrand apenhaar? Zag ik haar gluiperig lachen? Of is het gewoon een grimas omdat haar hoofd op het punt staat in de fik te vliegen?

Traumatisch dus. Is dat erg? JA! Dat is erg. Dat is verschrikkelijk! Dat is onomkeerbaar!
Kan het nog erger?
Ja!
Nog erger wordt het als hij de finale vraag gaat stellen. De nekslag, zeg maar. De vraag die, gelukkig meestal ongeveer pas tien jaar na de eerste vraag wordt gesteld.

Die tweede vraag is: “zullen we de oren ook even ontharen?” 
Echt, als die vraag je wordt gesteld sta je met één been in het graf.
Maar gelukkig is het nog niet zover. Voorlopig ben ik alleen nog toe aan de fase van het wenkbrauwenruimen.

Kapper ontdoet mij van het laken, laat de stoel weer elektrisch naar beneden zoeven en houdt een spiegel achter mijn hoofd. ‘Bevalt het?,’ vraagt hij.
'En o ja, bijna vergeten. Zullen we de oren even ontharen?’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Eieren voor je geld kiezen

Rustig , op weg naar de supermarkt, wandel ik door de “restanten van de orkaan Florence” zoals het KNMI weer het noemt. Dat deze orkaan u...