Geleide meditaties door Kees

zondag 3 december 2017

NATUUR

Een meeuw iets verderop . In het gras naast een sloot. Hij hamert zijn twee pootjes op het gras. In de maat. In harmonie. En in volstrekte rust. Ik vraag mij af waarom hij dat doet. Alsof hij stilstaand marcheert naar verre oorden.
Totdat hij ineens pijlsnel zijn snavel naar het gras stoot. Als een dolk die vlees doorklieft. Dan komt zijn kop weer omhoog en houdt hij triomfantelijk een worm in zijn snavel. En slikt hem razendsnel door.

Thuis doe ik de tv aan. Een natuurserie. Over bruine konijnen die hun harige vel aanpassen als het winter wordt. Hun vel wordt spierwit. Als sneeuw. Zoals het hoort. Zoals de natuur bedoelt heeft.

En zonder het te begrijpen, zie ik de grootsheid in van de natuur.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Eieren voor je geld kiezen

Rustig , op weg naar de supermarkt, wandel ik door de “restanten van de orkaan Florence” zoals het KNMI weer het noemt. Dat deze orkaan u...