Geleide meditaties door Kees

maandag 13 augustus 2018

OVERWEGING

De codes orange vlogen ons om de oren, de laatste weken. Paniek!. Planten geen water meer geven want het water is op. Ook zo’n  kreet die ik hoorde terwijl ik langs een overvol Ijsselmeer wandel:Boeren mogen hun land niet meer besproeien!
De verbazing bij ‘deskundigen’ en gewone mensen, hierover, verbaast mij dan weer.
Dit soort dingen komt toch niet uit de lucht vallen? Ik bedoel; wij vermorzelen onze planeet al tientallen jaren. Laten haar gebukt gaan onder honderden verschillende manieren van vervuiling.
Dan is het logisch dat moeder Aarde op een keer de handdoek in de ring gooit. Want wees ervan overtuigd dat de aarde leeft! Dat de aarde een bewustzijn heeft! En dat het genoeg is genoeg, voor haar.
Het was nog verbijsterder voor veel mensen om te horen dat er smog werd voorspeld en dat er werd verzocht niet te barbecuen . Op tv vraagt iemand aan een paar mensen of ze dat advies gaan opvolgen:
Reactie van een jongen van een jaar of vijfentwintig: “Nee, ik laat mij echt niet weerhouden door een beetje smog.”  Nog een reactie van iemand van een jaar of zestig: ‘T sal mijn tijd wel dure…(?)’
Wat de dames en heren vinden van het feit dat wij voor onze kinderen en kleinkinderen een aarde achterlaten die meer dood dan levend is, hoor ik de tv interviewer niet vragen. En dat is jammer.
En ondertussen zie ik een merel in mijn tuin hupsen,  hoor ik een kind schateren, liep ik zeventig km deze week en genoot ik van de bijzondere werken van Bach. En ondanks de enigszins pessimistische teneur van dit stukje, ben ik dankbaar voor elke ontmoeting met een oprecht in het leven geïnteresseerd mens. Ik heb alleen wat woorden en handreikingen, stilte en creativiteit te bieden te midden van al het geweld, angst, ge-geloof en oneindige blindheid. 
Je moet toch wat, zeg maar.
Einstein zou ooit gezegd hebben: 'Slechts twee dingen zijn oneindig, het universum en de menselijke domheid, en ik ben niet zeker van de eerste'.

vrijdag 22 juni 2018

KLIMAATGEKLIEDER à LA LETTRE..

Op de thermometer van de Rabobank zie ik, al wandelend, de temperatuur substantieel stijgen van twaalf- naar dertien graden. 
Gisteren zag ik die verandering ook geboren worden.  Maar dan van negenentwintig graden naar dertig graden!
Je gaat toch nadenken over alles om je heen. Om te vermijden dat je gek wordt.
Bijvoorbeeld over het bericht op het journaal: Als de Zuidpool zo snel blijft smelten als nu gebeurt, dan stijgt de waterspiegel naar zestig meter.  Over vijftig jaar, mind you!

Drie minuten na dat bericht een overzicht van het WK voetbal in Rusland. Shots van Duitse supporters die verslagen en huilend op hun knieën vallen omdat hun ploeg verloor....
Let wel, het gaat hier over mannen van , ongeveer , de pensioengerechtigde leeftijd. 
Jaar of zestig, vijfenzestig. Waarschijnlijk met volwassen kinderen. Kleinkinderen.. Achterkleinkinderen wellicht...
Huilend om een verloren potje voetbal terwijl je ploeg al jaren achter elkaar van alles heeft gewonnen en tegelijkertijd, maar dat geheel terzijde, de hele mensheid van het klimaatgeklieder verliest.
Dat het geklieder met het klimaat dus jouw kleinkinderen misschien zal treffen als we niet heel snel onze gedachten van het voetbalgeneuzel verleggen naar zaken die nu even prioriteit hebben.

Dat denkende schieten mij ineens andere merkwaardige verschijnselen te binnen. Om maar iets te noemen; waarom moet ik bij WINDOWS op de startknop drukken om het programma te sluiten? Ja toch? Is toch vreemd?
Even later passeer ik een grasveld. In het midden van het grasveld staat een bordje: "VERBODEN OP HET GRAS TE LOPEN"
Over zulke dingen denk ik dus na. Hoe kun je , zonder op het gras te lopen, zo'n bordje in het midden van het grasveld krijgen...

En nu hagelt het. Klimaatgeklieder à la lettre....

donderdag 14 juni 2018

GRUWEL GOD'S

In Oost-Boerenhol (Gem.Sluis) staan 3 kroegen en 1 kerk, wat meer dan duidelijk maakt waar de bewoners van het kleine dorpje meer geloof aan hechten.
Maar als je zag wat er wél in de kerk kwam benam je dat onmiddellijk de adem.
Dat was dan ook de reden dat Henk's bedrijf er een busje zonder bedrijfsnaam op na hield om de breedbeeldtelevisies af te leveren in het , tot op het bot, biologisch dynamisch gereformeerde Oost-Boerenhol.

Maar je vijand slaapt nooit, ontdekte Henk op een dag toen hij een dagje ging vissen. Want toen in de parkvijver een zwaan werd gevonden met een vishaak in zijn snavel, legde niemand een verband met de zaak van de al een week vermiste Henk,  en het,  in de ogen van de biologisch dynamisch gereformeerde gelovigen van Oost-Boerenhol,  aan huis leveren van de verdorven breedbeeldtelevisies door deze gruwel God's Henk....

dinsdag 5 juni 2018

TERMINAL

De zwarte doos in een vliegtuig is onverwoestbaar.
Dan is het raar.
En dat kun je betwisten,
dat ze dat materiaal niet gebruiken voor alle kisten.
Erger nog , is het gesteld
met de naam 'Terminal' voor de aankomsthal op een vliegveld.
Dat werkt niet echt mee,
aan een veiliger vliegidee...

zaterdag 28 april 2018

En laat je niets anders wijs maken...

Als ik een kop koffie drink in een café, doe ik dat nooit aan de bar.  Liever zoek ik een tafeltje op, bij voorkeur waar niemand anders zit.
Ik heb daar een verwrongen theorie over. Verwrongen in de zin van bevooroordeeld maar dat zal mij een zorg zijn.
Als je in een kroeg eenmaal aan de bar belandt is het gedaan met je.
Op een  gegeven moment krijg je je vaste plek. Dat je dan binnenkomt en alle plaatsen zijn bezet behalve die kruk waar jij altijd op zit.
En het ergste: bij binnenkomst je vaste drankje staat al op de bar klaar. Op dat moment ben je echt diep afgezakt.
De tafeltjes zijn bezet dus sta ik toch aan de bar.  Hoewel er nog twee krukken vrij zijn weiger ik te gaan zitten. Noem het een laatste strohalm waar ik mij aan vasthoud. Zo lang ik niet zit houd ik de boel onder controle.

Naast mij zit een man die het niet redde en op zijn vaste kruk verveeld wat rondjes draait met zijn glas bier. Het glas beweegt gemakkelijk rond vanwege het vocht op de bar.
Hij neemt een lange haal van zijn shaggie en kijkt mij met bloeddoorlopen ogen aan.
’Ga eindelijk eens zitten man,’ zegt hij. ‘Ik word nerveus van dat gestaan van jou.’
‘Neem dan nog een biertje,’ antwoord ik. ’ Of een pilletje’.
‘Ik heb mij pas toch een goed figuur geslagen,’ zegt hij zonder op mijn advies te reageren.
‘En?’ vraag ik meelevend. ‘Sloeg ze terug?’
Ik zie hem denken. Een diepe rimpel in zijn voorhoofd.
Dan neemt hij een slok bier en zet het glas met een klap op de bar.
‘Gaan we bijdehand doen?’ vraagt hij. ’Nee het zit zo,  ik had afgesproken met een vrouw die ik via internet had leren kennen. Wij hadden afgesproken in Amsterdam, op het Centraal Station.
Ik kende haar van een foto maar ze zag er in het echt heel anders uit.  Die fotograaf heeft er nogal wat tijd ingestoken zeker om er nog wat van te maken?,  zei ik tegen haar.
‘Dat was niet zo handig,’ antwoord ik.

Hij neemt nog een lange haal van zijn shaggie. ’Dat kun je wel stellen, ze draaide zich meteen om en ging er vandoor. Nou ja, niemand is perfect zal ik maar zeggen.’
‘Dat is waar,’ zeg ik. ‘Maar sommigen laten dat wel érg merken.’
Hij neemt nog een lange haal: ‘Nou moet je niet nog bijdehanter worden maat, dit is een serieus probleem namelijk.’
Ik neem nog een slok van mijn koffie en iemand draait de muziek nog wat harder. Of het al niet hard genoeg stond. Frans Bauer; 'heb je even voor mij' Nou, dat heb ik niet, dus leg ik wat geld op de bar en drink mijn kopje leeg.
‘Ga je nu al weg?’ vraagt de man , zijn peuk uitdrukkend om meteen een volgende te draaien.
‘Wil je het vervolg niet horen?’
‘Nee dank je,'antwoord ik vriendelijk. 'Als ik tegenwoordig echte muziek wil horen ga ik naar huis. Beter dan hier te blijven rondlummelen.'

De man richt zijn bloeddoorlopen oogjes op mij: ‘Wij zijn anders alleen hier op aarde om rond te lummelen hoor, en laat niemand je iets anders wijs maken..'

donderdag 26 april 2018

Zeg maar...

Tijdens het fietsen kom ik een kennis tegen die ik al een tijd niet gezien heb. Ook op de fiets. Wij stappen af voor een praatje terwijl er rakelings een man van een jaar of dertig op een racefiets passeert.
'Die jonge gasten,' zucht de man. 'Je gelooft het niet ,altijd maar zeuren en in  één zin zes keer, zeg maar gebruiken.
laatst hoorde ik zo'n zeg maar figuur van rond de dertig uitweiden over zijn huis in een volkse buurt. Hij zei: 'Natuurlijk was het spannend om naar een wat Volkse wijk te verhuizen, amice (???) 

Ik vroeg mij af; ga ik hier wel aansluiting vinden met de buurt,  zeg maar. Om wat sneller aansluiting te vinden zette ik een Scandinavisch bankje voor mijn deur,  zeg maar. Als conversation starter, dacht ik: dit is een signaal aan de beurt. Een soort van, zeg maar, ook met jonge academici kun je best een praatje maken. Ik denk dat ik daarmee de totale social dynamic op zijn kop heb gezet, zeg maar.
Zo heb ik bijvoorbeeld met een overbuurman , zeg maar, een soort van volkse man, die voor zijn deur een sigaretje stond te roken,fascinerende conversaties gevoerd over de tabaksindustrie. En nu is hij gestopt...denk ik,  zeg maar. Ik heb hem al een soort van tijdje niet meer gezien, zeg maar..'

De man schatert om zijn eigen verhaal. En dan te bedenken dat hij ooit manager was bij een gigantische multinational , die voorziet in Macro biotische goederen, maar er zelf niet voor terugdeinst om tijdens barbecues, met zijn bloten handen, en met zijn tanden, stukken vlees van het bot van een halve koe af te rukken. Ik bedoel maar.  
Maar je moet er mee leven. Wat moet je anders...zeg maar...

maandag 23 april 2018

WILD OF KALM PLASSEN (Uit de reeks DE KAFKACONNECTIE)

Gerte P. speelde in september 2017 in Amsterdam de hoofdrol in een lekker gevoelig rechtszaakje: ze vocht een boete aan voor wildplassen. “
Omdat wij van Absurdistisch Magazine, benieuwd waren hoe het nu met Gertte P gaat zochten wij haar op in Amsterdam.
Het heeft haar zelf ook wel verbaasd, de hype die is ontstaan rond de rechtszaak die ze voerde tegen de boete van 140 euro die ze kreeg voor wildplassen. 
Gerte P:‘Het is een enorm haantjes ding geworden, ‘ zegt zij tegen uw Absurdistisch Magazine. 
‘Dat was nou ook weer niet de bedoeling,’ zegt ze, lopend met de fiets aan de hand, door Amsterdam. 


‘Aan de andere kant: het is goed dat dit eens wordt aangekaart. Het is toch gênant voor Amsterdam dat je als vrouw niet eens meer wild mag plassen?

En als ik nou nog echt wild had geplast zou ik nog begrip op hebben kunnen brengen voor de boete, maar ik plaste helemaal niet wild. Ik plaste juist zo rustig mogelijk.
Ik bedoel, ik moest gewoon nodig, liet mijn broek zakken en begon heel kalm te plassen. Ik weet nog dat ik mijn blaasspieren helemaal introk om de straal zo klein en langzaam druppelend mogelijk te laten lopen.
Sterker nog, ik ben sinds vorig jaar gediplomeerd kalmplasser nadat ik bij het Nederlands Plas Instituut een schriftelijke cursus kalmplassen heb gevolgd.’

Terwijl wij met Gerte praten zien wij een hond zijn poot optillen bij een boom.
Er rijdt een politieauto voorbij. De agenen in de auto kijken naar de plassende hond maar rijden door.
‘Zag je dat? ,’ vragen wij aan Gerte. ‘De politie ziet een wildplassende hond en rijdt gewoon door. Dat is toch niet rechtvaardig tegenover jou?’
‘Nou, ’ zegt Gerte, die intussen ervaringsdeskundige op het gebied van wildplassen is geworden, ‘die hond plaste ook niet wild. Ik zag dat hij druppelde dus zijn baas heeft hem goed geleerd om rustig te plassen.’
Doorlopend, vragen wij van Absurdistisch Magazine  waarom Gerte met de fiets aan de hand loopt in plaats van te fietsen.
Gerte:’Dat komt omdat ik een tweepersoons luier draag. Omdat ik niet meer in de natuur durf te plassen. Het fietst wel wat moeilijk. Temeer omdat ik hem net helemaal onder geplast heb.’
‘En….deed je dat wild of rustig?’
Gerte: ‘wild uiteraard!!! ‘
Onze laatste vraag; ‘Wat leerde je hier het meeste van, Gerte?’
Gerte:’Dat ik mijn been moet optillen als ik plas. Dan ziet de politie dat ik kalm druppel in plaats van wildplas. En ik heb geleerd dat honden meer rechten hebben dan een vrouw. Buitengewoon discriminerend!!’

En terwijl zij lachend weg fietst, ondanks de luier, concluderen wij dat Gerte gelukkig wel haar plas maar niet haar gevoel van humor heeft verloren. Wij wensen haar veel succes in haar verdere leven.

OVERWEGING

De codes orange vlogen ons om de oren, de laatste weken. Paniek!. Planten geen water meer geven want het water is op. Ook zo’n  kreet die...