Geleide meditaties door Kees

zaterdag 28 april 2018

En laat je niets anders wijs maken...

Als ik een kop koffie drink in een café, doe ik dat nooit aan de bar.  Liever zoek ik een tafeltje op, bij voorkeur waar niemand anders zit.
Ik heb daar een verwrongen theorie over. Verwrongen in de zin van bevooroordeeld maar dat zal mij een zorg zijn.
Als je in een kroeg eenmaal aan de bar belandt is het gedaan met je.
Op een  gegeven moment krijg je je vaste plek. Dat je dan binnenkomt en alle plaatsen zijn bezet behalve die kruk waar jij altijd op zit.
En het ergste: bij binnenkomst je vaste drankje staat al op de bar klaar. Op dat moment ben je echt diep afgezakt.
De tafeltjes zijn bezet dus sta ik toch aan de bar.  Hoewel er nog twee krukken vrij zijn weiger ik te gaan zitten. Noem het een laatste strohalm waar ik mij aan vasthoud. Zo lang ik niet zit houd ik de boel onder controle.

Naast mij zit een man die het niet redde en op zijn vaste kruk verveeld wat rondjes draait met zijn glas bier. Het glas beweegt gemakkelijk rond vanwege het vocht op de bar.
Hij neemt een lange haal van zijn shaggie en kijkt mij met bloeddoorlopen ogen aan.
’Ga eindelijk eens zitten man,’ zegt hij. ‘Ik word nerveus van dat gestaan van jou.’
‘Neem dan nog een biertje,’ antwoord ik. ’ Of een pilletje’.
‘Ik heb mij pas toch een goed figuur geslagen,’ zegt hij zonder op mijn advies te reageren.
‘En?’ vraag ik meelevend. ‘Sloeg ze terug?’
Ik zie hem denken. Een diepe rimpel in zijn voorhoofd.
Dan neemt hij een slok bier en zet het glas met een klap op de bar.
‘Gaan we bijdehand doen?’ vraagt hij. ’Nee het zit zo,  ik had afgesproken met een vrouw die ik via internet had leren kennen. Wij hadden afgesproken in Amsterdam, op het Centraal Station.
Ik kende haar van een foto maar ze zag er in het echt heel anders uit.  Die fotograaf heeft er nogal wat tijd ingestoken zeker om er nog wat van te maken?,  zei ik tegen haar.
‘Dat was niet zo handig,’ antwoord ik.

Hij neemt nog een lange haal van zijn shaggie. ’Dat kun je wel stellen, ze draaide zich meteen om en ging er vandoor. Nou ja, niemand is perfect zal ik maar zeggen.’
‘Dat is waar,’ zeg ik. ‘Maar sommigen laten dat wel érg merken.’
Hij neemt nog een lange haal: ‘Nou moet je niet nog bijdehanter worden maat, dit is een serieus probleem namelijk.’
Ik neem nog een slok van mijn koffie en iemand draait de muziek nog wat harder. Of het al niet hard genoeg stond. Frans Bauer; 'heb je even voor mij' Nou, dat heb ik niet, dus leg ik wat geld op de bar en drink mijn kopje leeg.
‘Ga je nu al weg?’ vraagt de man , zijn peuk uitdrukkend om meteen een volgende te draaien.
‘Wil je het vervolg niet horen?’
‘Nee dank je,'antwoord ik vriendelijk. 'Als ik tegenwoordig echte muziek wil horen ga ik naar huis. Beter dan hier te blijven rondlummelen.'

De man richt zijn bloeddoorlopen oogjes op mij: ‘Wij zijn anders alleen hier op aarde om rond te lummelen hoor, en laat niemand je iets anders wijs maken..'

donderdag 26 april 2018

Zeg maar...

Tijdens het fietsen kom ik een kennis tegen die ik al een tijd niet gezien heb. Ook op de fiets. Wij stappen af voor een praatje terwijl er rakelings een man van een jaar of dertig op een racefiets passeert.
'Die jonge gasten,' zucht de man. 'Je gelooft het niet ,altijd maar zeuren en in  één zin zes keer, zeg maar gebruiken.
laatst hoorde ik zo'n zeg maar figuur van rond de dertig uitweiden over zijn huis in een volkse buurt. Hij zei: 'Natuurlijk was het spannend om naar een wat Volkse wijk te verhuizen, amice (???) 

Ik vroeg mij af; ga ik hier wel aansluiting vinden met de buurt,  zeg maar. Om wat sneller aansluiting te vinden zette ik een Scandinavisch bankje voor mijn deur,  zeg maar. Als conversation starter, dacht ik: dit is een signaal aan de beurt. Een soort van, zeg maar, ook met jonge academici kun je best een praatje maken. Ik denk dat ik daarmee de totale social dynamic op zijn kop heb gezet, zeg maar.
Zo heb ik bijvoorbeeld met een overbuurman , zeg maar, een soort van volkse man, die voor zijn deur een sigaretje stond te roken,fascinerende conversaties gevoerd over de tabaksindustrie. En nu is hij gestopt...denk ik,  zeg maar. Ik heb hem al een soort van tijdje niet meer gezien, zeg maar..'

De man schatert om zijn eigen verhaal. En dan te bedenken dat hij ooit manager was bij een gigantische multinational , die voorziet in Macro biotische goederen, maar er zelf niet voor terugdeinst om tijdens barbecues, met zijn bloten handen, en met zijn tanden, stukken vlees van het bot van een halve koe af te rukken. Ik bedoel maar.  
Maar je moet er mee leven. Wat moet je anders...zeg maar...

maandag 23 april 2018

WILD OF KALM PLASSEN (Uit de reeks DE KAFKACONNECTIE)

Gerte P. speelde in september 2017 in Amsterdam de hoofdrol in een lekker gevoelig rechtszaakje: ze vocht een boete aan voor wildplassen. “
Omdat wij van Absurdistisch Magazine, benieuwd waren hoe het nu met Gertte P gaat zochten wij haar op in Amsterdam.
Het heeft haar zelf ook wel verbaasd, de hype die is ontstaan rond de rechtszaak die ze voerde tegen de boete van 140 euro die ze kreeg voor wildplassen. 
Gerte P:‘Het is een enorm haantjes ding geworden, ‘ zegt zij tegen uw Absurdistisch Magazine. 
‘Dat was nou ook weer niet de bedoeling,’ zegt ze, lopend met de fiets aan de hand, door Amsterdam. 


‘Aan de andere kant: het is goed dat dit eens wordt aangekaart. Het is toch gênant voor Amsterdam dat je als vrouw niet eens meer wild mag plassen?

En als ik nou nog echt wild had geplast zou ik nog begrip op hebben kunnen brengen voor de boete, maar ik plaste helemaal niet wild. Ik plaste juist zo rustig mogelijk.
Ik bedoel, ik moest gewoon nodig, liet mijn broek zakken en begon heel kalm te plassen. Ik weet nog dat ik mijn blaasspieren helemaal introk om de straal zo klein en langzaam druppelend mogelijk te laten lopen.
Sterker nog, ik ben sinds vorig jaar gediplomeerd kalmplasser nadat ik bij het Nederlands Plas Instituut een schriftelijke cursus kalmplassen heb gevolgd.’

Terwijl wij met Gerte praten zien wij een hond zijn poot optillen bij een boom.
Er rijdt een politieauto voorbij. De agenen in de auto kijken naar de plassende hond maar rijden door.
‘Zag je dat? ,’ vragen wij aan Gerte. ‘De politie ziet een wildplassende hond en rijdt gewoon door. Dat is toch niet rechtvaardig tegenover jou?’
‘Nou, ’ zegt Gerte, die intussen ervaringsdeskundige op het gebied van wildplassen is geworden, ‘die hond plaste ook niet wild. Ik zag dat hij druppelde dus zijn baas heeft hem goed geleerd om rustig te plassen.’
Doorlopend, vragen wij van Absurdistisch Magazine  waarom Gerte met de fiets aan de hand loopt in plaats van te fietsen.
Gerte:’Dat komt omdat ik een tweepersoons luier draag. Omdat ik niet meer in de natuur durf te plassen. Het fietst wel wat moeilijk. Temeer omdat ik hem net helemaal onder geplast heb.’
‘En….deed je dat wild of rustig?’
Gerte: ‘wild uiteraard!!! ‘
Onze laatste vraag; ‘Wat leerde je hier het meeste van, Gerte?’
Gerte:’Dat ik mijn been moet optillen als ik plas. Dan ziet de politie dat ik kalm druppel in plaats van wildplas. En ik heb geleerd dat honden meer rechten hebben dan een vrouw. Buitengewoon discriminerend!!’

En terwijl zij lachend weg fietst, ondanks de luier, concluderen wij dat Gerte gelukkig wel haar plas maar niet haar gevoel van humor heeft verloren. Wij wensen haar veel succes in haar verdere leven.

zondag 22 april 2018

Kapitein Iglo bevorderd tot Luitenant-admiraal

Kapitein Iglo bevorderd tot Luitenant-admiraal


Met een gepaste ceremonie zag de bekende kapitein Iglo zijn lange carrière eindelijk bekroond met de titel van Luitenant-admiraal. Daarmee wordt Luitenant-admiraal Iglo meteen de hoogste in rang in de Nederlandse korps Mariniers, na koning Willem-Alexander.

Zijn bevordering deed als vanouds het onvermijdelijke  stof opwaaien, aangezien de Nederlandse legertop hiermee opnieuw kiest voor een Noord-Pool. Er waren immers ook enkele Zuid-Poolse kandidaten. Toch viel de keuze op de al wat oudere Iglo, die in 1960 naar Nederland emigreerde , in 1964 bij de Marine kwam én dus een ruime ervaring heeft.
Kapitein Iglo verwierf bekendheid in de jaren ’60 met het uitschakelen van terroristische reclamefilmpjes over garnalen
Zijn vermeende banden met de Finse beroepsdolfijn Flipper  leidden er echter toe dat zijn carrière jarenlang op een laag pitje bleef staan en zelfs bijna op de klippen liep. Sindsdien was zijn ster tanende,  tot zijn succesvolle poging om vissticks op de kaart te zetten. Vissticks is, een virus dat bedoeld is terminale varkens zo te verteren dat het als blikvoer voor soldaten op het slagveld kan dienen .
Dat leverde hem uiteindelijk de zo fel begeerde en  ultieme promotie op.


Wij feliciteren Luitenant-Admiraal IGLO van harte met deze zeer verdiende mijlpaal.

dinsdag 17 april 2018

Even afrekenen..

Even op bezoek bij vriend Wiebe. Dan gaat de bel. Zijn buurman. Met een brief van een gasbedrijf in zijn hand.
‘Kijk,’  zegt de buurman. Op aanraden van mijn woningbouwvereniging ging ik van Nuon over op GasGoedkoop. Dat zou een stuk voordeliger zijn volgens de woningbouwvereniging.
En nu moet ik 400 euro bijbetalen en ben veel duurder uit. 
Wil jij even bellen met die maffia? Hier heb je hun brief waarin zij mij de GasGoedkoop aanprezen.’

‘Tuurlijk doe ik dat,’  zegt Wiebe.  Ik heb ook zo'n brief gehad vorige maand. En dát hebben ze geweten,  kan ik je melden.' 
Wiebe die niets liever doet dan irriteren en choqueren,  grijpt grijnzend zijn mobieltje. Dus houd ik mijn hart vast.
Hij belt met meneer van der Adderlak die de brief van de woningbouwvereniging tekende:

‘Met van der Adderlak.’
‘Dag meneer van der Adderlak,  met van Hepscheuten hier.  Ik ben ombudsman,'  zegt Wiebe met een uitgestreken gezicht.  'En ik wil graag een kwestie met u doornemen.  Mijn cliënt,  meneer SM, kreeg van u een brief en..’
‘Meneer SM??’
‘Ja,  Meneer Siegfried Machinist om precies te zijn. Hij kreeg dus een brief van u en die las ik.
En ik dacht meteen;  dat is een belezen man,  die meneer van der Adderlak.  Prachtige stijl, verantwoorde volzinnen en de komma’s op de juiste plaats.
U leest zeker veel literaire werkjes hè?’
‘Ja maar eh …wat heeft dat er mee te maken.’
‘Zie je wel meneer SM.  Ik zei het je toch?,  meneer van der Adderlak is een erudiete man. 
'Sorry meneer van der Adderlak,  ik sprak even tegen meneer Machinist die hier naast mij zit.

Zelf zou ik ook graag literaire werkjes willen lezen,  maar daar kom ik niet aan toe. Weet u waarom niet meneer van der Adderlak?’
‘Eh..nee maar..’
‘Omdat ik daar geen tijd voor heb.  Ik krijg voortdurend klachtbrieven van mensen die u naar de GasGoedkoop stuurt en die dan duurder uit zijn dan bij de Nuon.  Soms wordt mij dat te erg en schieten de tranen in mijn ogen. Ik heb zelfs een kotsbak naast mij staan voor de echt extreme gevallen. Laatst had mijn buurman Wiebe bijvoorbeeld....’

‘MENEER Wiebe zegt u.???  Ik had vorige week een meneer Wiebe aan de lijn. Een vrij radicale man moet ik zeggen,  is dat een collega van u?’
‘Nee hoor,  meneer Wiebe is mijn buurman en lijdt aan een chronisch gebrek aan  empathisch vermogen. Hij zit ook in het ombuds gebeuren. Daarnaast exploiteert hij,  niet onverdienstelijk, een op incasso gerichte school voor vechtsporten en..’
‘O ja??  Nou,  die meneer Wiebe heeft mij anders bedreigd door de telefoon.’
‘Is het werkelijk?  Dan boft u want meestal slaat buurman Wiebe de fase van bedreiging over en gaat direct over tot de eh..tenuitvoerlegging.

Soit! Genoeg gefilosofeerd.  Even terzake meneer van der Adderlak.  Hoeveel smeergeld heeft u gekregen van GasGoedkoop om uw huurders naar hen toe te sturen?’
‘Wat????  Dat pik ik niet!!!’
‘Ik heb gelijk hè meneer van der Adderlak? ‘
‘Hoe hoe….’
‘Hoe ik dat weet?  Bronnen meneer van der Akkerlak. Bronnen.
Laten wij dit afspreken.  As we speak, boekt u vierhonderd euro over naar meneer SM,  zodat hij het teveel berekende bedrag aan GasGoedkoop kan betalen. Zal ik u dan even het rekeningnummertje van meneer SM doorgeven??’

‘U kunt niets bewijzen en u praat maar wat uit uw nek. Ik ben niet van plan…’
‘Tuttut meneer van der Adderlak. Mag ik u de heer Wiebe nog even in herinnering roepen?’
*%$#&**&%^$%&*
‘Fijn! Afgesproken. Het rekeningnummer is 41 00 00 000. Kan ik op u rekenen meneer van der Adderlak. ? Hoef ik mijn bronnen niet te citeren op de A-Sociale media zoals Facebook en Twitter en dergelijke?
Hoor ik daar een ja, meneer van der Adderlak?
Fijn zo. Het was mij een genoegen. Groetjes ook van meneer Machinist.’ 

Buurman SM ligt op de grond. Het lijkt wel of hij stuiptrekt. Van het lachen mag ik hopen...

maandag 16 april 2018

FACEBOOK GAAT OVER LIKEN

Er worden nu allerlei onderzoeken gedaan naar Facebook. Facebook kan niet meer. Al die dingen die ze over je weten.. Die reclame die je overal achtervolgd..
Maar de crisis bij Facebook bevalt onze overheid allerminst.
Er kwam mij een geheim rapport onder ogen over een onderzoek met de volgende kop:
'Justitie moet verplichte heropvoeding overwegen van mensen zonder vrienden op Facebook ..’

Uit dat onderzoek , in opdracht van de overheid en verricht door  Prof.dr.mr.ir. R. Leijdecker (1955) van het O.I.L. Onderzoeks Instituut Leijdecker,   bleek dat steeds meer mensen moeite hebben om vrienden te scoren op Facebook.

‘Dat is een zorgelijke ontwikkeling,’ stelde Prof.dr.mr.ir. R. Leijdecker  in dat onderzoek:
'Ruim een kwart van de Nederlandse bevolking heeft voldoende vrienden bij elkaar geharkt op Facebook.  Hierbij is geen verschil tussen mannen en vrouwen. Het advies voor kinderen van 4-8 jaar is om dagelijks minimaal een uur te besteden aan werving van nieuwe Facebookvrienden. Voor zowel 9-13-jarigen als 71-plussers wordt dagelijks drie uur aanbevolen en voor 14-70-jarigen is vier uur per dag vrienden werven de norm.
De norm om zeker zeven keer per week op Facebook te vertoeven, waarvan minimaal een keer in het weekend, leeft slechts 15 procent van de bevolking na,'  aldus Prof. Leijdecker.
Vrienden werven op Facebook , bleek uit het onderzoek, was nog niet ingeburgerd bij ouderen

Om het aantal vriendenwervingen omhoog te brengen,  moet iedere andere vrijetijdsbesteding worden uitgerust met technieken als bijvoorbeeld een ademslot, snelheidsbegrenzer en technologie die het lezen van boeken, kranten en weekbladen blokkeert. Daarvoor pleit  Prof.dr.mr.ir. R. Leijdecker . Hij deed in de krant een oproep aan de politiek.
Leijdecker:’Er zal dan meer tijd vrijkomen voor vriendenwerving. Want zonder vrienden op Facebook tel je niet mee.'

Vooral bij ouderen lijkt het alsof het vrienden werven niet is ingeburgerd in het dagelijks leven. Met drie op de tien niet ter zake doende ouderen vanaf 70 jaar die wel genoeg vrienden werven, kunnen we praten over ondermaats. De groep daarboven heeft nog minder op met Facebook, want van de 82- tot 106-jarigen voldoet slechts 13 procent aan de richtlijn. Wordt men ouder, dan neemt de vriendenwerving weer toe: 46 procent van de 110-plussers werft genoeg vrienden op Facebook.

Tot slot ondervroeg Prof. Leijdecker een willekeurige voorbijganger naar zijn Facebookgedrag:  Appie van den Krommenweide (79) urinoirbrillen designer te Termunterzijl:’Wat een onzin zeg. Ze willen dat wij meer vrienden werven maar als ik dan reclame maak op Facebook voor mijn urinevrije wc-brillen, word ik geblokkeerd. En als ik dan heel nederig vraag om gedeblokkeerd te worden, doet Facebook dat niet want Facebook gaat over liken,’ aldus een verbolgen van den Krommenweide.

Leijdecker was niet beschikbaar voor commentaar op de huidige Facebook-crisis.

zaterdag 14 april 2018

OOK PASSIEF ALCOHOL DRINKEN DODELIJK

Alcohol drinken is oké, als je maar niet te veel drinkt. Toch? Fout. Alcohol is ongezond. De gezondheidsrisico's zijn zelfs vergelijkbaar met roken. Dat is de conclusie van nieuw groot internationaal onderzoek. En werd breed uitgemeten in de media.

Dat roken het risico op kanker verhoogt, is al lang geen geheim meer. Het meeroken trouwens ook. 
Maar ook passief alcohol drinken is een stuk gevaarlijker dan eerst gedacht. Na een uurtje in de buurt van een wijndrinker zijn de negatieve effecten al merkbaar.
Picture this; je zit nietsvermoedend in een restaurant van een spaatje rood danwel blauw te genieten, en plots vind iemand aan het belendende tafeltje het nodig om een flink uit de kluiten gewassen fles rum te openen. Dat is niet alleen een grove inbreuk op jouw recht op gezondheid, maar ook ronduit gevaarlijk, zo blijkt nu uit een grootschalige metastudie van de het O.I.L. Onderzoeks Instituut Leijdecker o.l.v. Prof.Dr.Mr.Ir.R.Leijdecker (1955).


Leijdecker: 'Bij het drinken en doorslikken van een slok rum door iemand aan een tafeltje naast jou, komen er microdruppels alcohol vrij die in jouw luchtwegen belanden,  of in de poriën blijven kleven. 
Soms zijn die microdruppels zelfs met het blote oog zichtbaar. Daarom raadt het O.I.L. Onderzoeksinstituut Leijdecker  aan om restaurants voortaan op te delen in een alcohol-loze ruimte en een afgesloten zone voor alcohol gebruikers, waar ze in alle rust onder elkaar kunnen genieten van hun ongezonde hobby zonder anderen daarin te betrekken.

Daarnaast zou de regering de accijnzen op alcohol kunnen verhogen, om een gedragsverandering bij de bevolking te bewerkstelligen. Daarnaast zouden afschrikwekkende teksten op flessen alcohol bevattende drank moeten komen, zoals: “alcohol drinken is dodelijk” en “ drank tast je poriën aan”. Hoe minder alcoholgebruikers, hoe minder passieve alcoholgebruikers, luidt de redenering.'

De stichting brandnetelsensatie, een organisatie die zich inzet voor de promotie van plantaardige voedsel en drank, wil echter nog een stap verder gaan. “Alcohol drinkers kiezen er zelf voor om ongezond te leven, maar wie passief alcohol drinkt wordt eigenlijk onterecht een ongezonde levensstijl opgedrongen”, argumenteert Henriette van der Asbak-Uralt (Stichting brandnetelsensatie). “Daarom pleiten wij voor een algemeen alcoholverbod in de horeca. Het zou ook goed zijn dat ouders geen drank meer mogen zuipen in een afgesloten ruimte bij hun kinderen, bijvoorbeeld in de wagen, of in de eetkamer.”

Van der Asbak-Uralt pleit ook voor een alcoholverbod voor minderjarigen. “Hotels die nog een glaasje wijn ter verwelkoming aanbieden aan minderjarigen zouden eens goed in de spiegel moeten kijken. Geef die kinderen dan een onbespoten ijsje, als je toch iets wilt geven!"

“Binnen vijftig jaar zullen de mensen zich afvragen hoe het in godsnaam mogelijk was dat we onze kinderen passief en actief alcohol lieten mee-eten”, besluit van der Asbak-Uralt.

BREAKING NEWS:
Heinz doet mayonaise en ketchup in één fles: 'MAYOCHUP'
Is er, vraag ik mij af, al onderzoek naar gedaan voor wie dit dodelijk gaat worden....?

vrijdag 13 april 2018

Grof geschut

Wanneer ik arriveer bij het huis van mijn kameraad Wiebe zie ik iemand die bij hem op de bel drukt.. Op de bel drukt bij Wiebe, bedoel ik. Bij Wiebe wiens hobby irriteren en choqueren is. Als dat maar goed gaat.
Het is een man met een pet op. En gekleed in een jasje waarop “Gemeente” staat.


‘Ik zoek de eigenaar van het grof vuil dat daar op de hoek staat,’ legt hij uit aan Wiebe die open doet.
‘Nee hoor,’ antwoordt Wiebe.
‘Wat, nee hoor!’ Het klinkt verongelijkt. Zoals een kind dat geen ijsje krijgt.


‘U bent niet op zoek naar de eigenaar want die hebt u al gevonden.’
Diep stilzwijgen.
‘Anders zou u hier niet hebben aangebeld. Toch? Dus weet u dat het vuil van mij is. Iemand heeft u dat verteld.’


Hij wordt rood. Een beetje maar.
Wiebe maakt plotseling een klein sprongetje omhoog waarbij hij gelijktijdig zijn ogen laat rollen. Daarna blijft hij weer doodstil in de deuropening staan.
Aarzelend doet de man een stapje terug. Een klein druppeltje zweet hangt aan zijn wenkbrauw.


‘Dat heb ik soms,’ legt Wiebe uitt. ’Dan bespringt mij plotseling een langs vliegende helderziende waarneming. Als een school vlooien op een mesthoop.’
‘Vlooien zitten niet op een mesthoop. En over scholen praat je als je het over vissen hebt,’ zegt de man belerend.
‘Ach, meneer is een kenner?’
‘Uw vuil ligt daar illegaal. Dat had u weg moeten halen dus moet ik u een bekeuring geven.’
‘Weghalen? Ik?? Daar hebben we vuilnismannen voor. Zie ik eruit als een vuilnisman?’
‘Nou..ergens wel. Maar hoe dan ook; het vuil wordt één keer per twee weken opgehaald dus ligt uw vuil daar nog anderhalve week en….’
‘Heeft u de Here al ontmoet?,’ onderbreekt Wiebe hem.
‘Hij kijkt om zich heen. ’Welke heer?’
‘Geen idee, ik weet niet hoe de Here eruit ziet. Dat weet u beter dan ik.’
‘Waarom zou ik dat beter weten?’
‘U bent toch Jehovagetuige?’
‘Ik ?? Hoe komt u daar nou bij?’
‘Omdat u voor mijn deur staat. Met uw voet er tussen. Dat doen Jehova’s getuigen altijd. Bovendien staat er “Gemeente” op uw jasje. Veelzeggend. Van welke gemeente bent u lid? Pinkstergemeente?’ Baptistengemeente? Gemeente van seksueel gereformeerden?’


Hij maakt ondertussen nog een sprongetje en laat zijn tong uit zijn mond hangen en zijn ogen draaien.
Achteruitlopend maakt de man van de Gemeente zich uit de voeten. Bij het tuinhek roept hij dat Wiebe zijn vuilnis vandaag nog moet opruimen anders “kom ik met grof geschut”
‘Praise the lord,’ roept Wiebe terug en maakt een kruisteken .Het helpt. Zoals altijd bij Wiebe…
Wij zijn eraan gewend. Wij weten niet beter. Je accepteert het...

donderdag 12 april 2018

Slaapklaar aan huis gemonteerd…

Samen met vriend Wiebe, die de catering doet bij grote partijen , ben ik onderweg naar Epe.  Ditmaal voor de eigenaar van een beddenwinkel  daar. Die bestaat honderd jaar en wil dit groots vieren.

Voor wij de beddenzaak opzoeken, wil ik eerst nog een krant scoren voor de terugreis.
Het is zondag en hoewel de last van de leer steeds minder drukt in Epe, blijft toch het offer aan de sociale controle en de concessie aan de gevoeligheden van de oudere generatie.
Er wordt dus kerk gegaan, koffie gedronken en gewandeld met het hele gezin.

Toch nog een winkel open waar ze kranten verkopen. Bladerend in een NRC, seculiere tegenhanger van rechtzinniger leesstof elders in de krantenhanger, hoor ik stemmen achter mij.
Kennelijk een dominee tegen een gelovige: ’vanmiddag preek ik niet, Hannes, want ik heb jullie iets te vertellen’(?)
Wiebe moet erom lachen. Hij heeft een hekel aan dominees. En aan kerken in het algemeen.
Komt nog van vroeger toen Wiebe en ik in dezelfde klas van de lagere school zaten. Hadden wij godsdienstles. Meneer pastoor vroeg toen of wij allemaal nog wel gingen bidden voor het eten.
‘Ik niet’, zei Wiebe toen. ‘Mijn moeder kan namelijk heel goed koken’.
Dat kwam hem op drie uur kolenhok te staan.
Ik houd mijn hart dus vast nu.

Een kwartier later staan wij in “Mudderkulk-bedden en matrassen B.V”.
Donkere gordijnen, donker behang. Ik vraag of  Wiebe een zaklantaarn bij zich heeft. De eigenaar, die zich niet voorstelt en daardoor niet weet dat Wiebe zijn nieuwe cateraar is, vraagt (heel terecht) of Wiebe met zijn sigaartje ergens anders de boel kan gaan vervuilen. 
Daarna bekijkt hij ons van top tot teen en vraagt arrogant of wij genoeg contanten bij ons hebben. 'Wij zijn namelijk gespecialiseerd in kwaliteitswaar,’  zegt hij.

‘Ik wil een nieuw bed uitzoeken,’ zegt Wiebe. O jee, nu gaan we het beleven. Wiebe heeft weer zo'n bui.
‘Nogmaals, kunt u zich dat veroorloven?,’  vraagt hij met zijn voetzool irritant tikkend op het donker Amerikaans eiken op de vloer.
‘Dat denk ik wel,’ zegt  Wiebe. ‘Ik zoek een sterfbed. Hebt u dat?’
De man vertrekt geen spier, dat moet ik hem nageven
‘Eh.. waarom een sterfbed?’
‘Omdat het zou kunnen dat ik misschien een keer dood ga,’ antwoord Wiebe.
‘Misschien? Dus u weet het niet zeker? Dan zou ik u een twijfelaar adviseren,’ reageert de man.
Voor het eerst staat  Wiebe met zijn mond vol tanden.
Daarom stel ik voor deze zaak te laten schieten. Dan maar geen catering.

Wiebe knikt en steekt een nieuw sigaartje op. De lucifer ’schiet’ hij achteloos op een ruim uitgestald waterbed..Een Vivera Royal ad 5300 euro.
Leverbaar in zwart, zand en ecru..
Slaapklaar aan huis gemonteerd…
Had ik het al gehad over die rancune van  Wiebe? Je went er niet aan.

maandag 9 april 2018

For a smooth live experience (?)

Even een weekend weg. En een stukje lopen in de bosrijke omgeving.

Bij toeval loop ik langs een pand aan de Lindendreef. Doorzonliving, drie slaapunits, waarvan één met de gebruikelijke afmetingen van een hondenhok en bestemd voor het derde kind dat niet gepland was en waar geen rekening mee is gehouden in het bestemmingsplan.
Ook nog een 'ruim bemeten' zolder die, ‘desgewenst,’ in een handomdraai als ‘study’ kan worden omgetoverd. All around dubbele beglazing uiteraard.

Dat stond allemaal in de verkoopadvertentie die ik las in een plaatselijk krantje in het hotel. En nu zie ik het pand zelf. Bordje aan de gevel: “Van der Huizenhoog, Professionals in Huizen. For a smooth live experience (?)"
Vroeger heette dat makelaar. Maar dat verkoopt niet meer. Klinkt te sullig. Professional! Ha ja. Spreek het krachtig uit en proef op je tong de smaak van succes en topsales!
Vroeger kocht je in de uitverkoop, tegenwoordig in de sales. Kijk eens, is nu ‘check this’ geworden.

Lindendreef. Mooie naam. Zie je vaker, zulke mooie prefabberige namen: Perendreef, De zwarte ruiter, Goudenbocht.
Welkom in de wereld van de “young urban professional.”

Wat mij opvalt, is dat er van alles staat in de Lindendreef behalve een Linde. Waarom noem je het dan zo.
En waarom noemt een makelaar zich professional.
Wat mankeert er aan ‘makelaar?’ of ‘deskundige.’
Kampioen zou ook kunnen. Hoor eens hoe dat klinkt: “Van der Huizenhoog, de Huizenkampioen.”
Nee dat laatste kan inderdaad niet. Te keukenkampioenerig. Dan trek je misschien teveel IKEA-publiek naar je toe en dat willen we niet als serieuze, op de young urban professional gerichte, house broker.

Naar het huis starend voel ik de neiging opkomen om mijn net gekochte viltstift uit mijn zak te halen. Het is zo’n dikke waar je van die heel brede strepen mee kunt kalken. Zwart. Gekocht bij de HEMA, professional in worsten, garen en band.’
Op het bordje zou ik dan de naam professional door willen strepen en vervangen door een iets bescheidener en meer met de werkelijkheid verband houdende benaming: “Van der Huizenhoog, Ritselaar in huizen.”
Geen idee waar die neiging vandaan komt. Waarschijnlijk uit een soort zinloos verzet tegen het poenerige en schreeuwerige in het algemeen en de oprukkende verengelsing van onze maatschappij in het bijzonder.



Natuurlijk doe ik het niet. Geef ik niet toe aan die neiging. Daar ben ik bovendien niet dapper genoeg voor. Not brave enough, zou de Professional zeggen.

For a smooth live experience (?)

Even een weekend weg. En een stukje lopen in de bosrijke omgeving.

Bij toeval loop ik langs een pand aan de Lindendreef. Doorzonliving, drie slaapunits, waarvan één met de gebruikelijke afmetingen van een hondenhok en bestemd voor het derde kind dat niet gepland was en waar geen rekening mee is gehouden in het bestemmingsplan.
Ook nog een 'ruim bemeten' zolder die, ‘desgewenst,’ in een handomdraai als ‘study’ kan worden omgetoverd. All around dubbele beglazing uiteraard.

Dat stond allemaal in de verkoopadvertentie die ik las in een plaatselijk krantje in het hotel. En nu zie ik het pand zelf. Bordje aan de gevel: “Van der Huizenhoog, Professionals in Huizen. For a smooth live experience (?)"
Vroeger heette dat makelaar. Maar dat verkoopt niet meer. Klinkt te sullig. Professional! Ha ja. Spreek het krachtig uit en proef op je tong de smaak van succes en topsales!
Vroeger kocht je in de uitverkoop, tegenwoordig in de sales. Kijk eens, is nu ‘check this’ geworden.

Lindendreef. Mooie naam. Zie je vaker, zulke mooie prefabberige namen: Perendreef, De zwarte ruiter, Goudenbocht.
Welkom in de wereld van de “young urban professional.”

Wat mij opvalt, is dat er van alles staat in de Lindendreef behalve een Linde. Waarom noem je het dan zo.
En waarom noemt een makelaar zich professional.
Wat mankeert er aan ‘makelaar?’ of ‘deskundige.’
Kampioen zou ook kunnen. Hoor eens hoe dat klinkt: “Van der Huizenhoog, de Huizenkampioen.”
Nee dat laatste kan inderdaad niet. Te keukenkampioenerig. Dan trek je misschien teveel IKEA-publiek naar je toe en dat willen we niet als serieuze, op de young urban professional gerichte, house broker.

Naar het huis starend voel ik de neiging opkomen om mijn net gekochte viltstift uit mijn zak te halen. Het is zo’n dikke waar je van die heel brede strepen mee kunt kalken. Zwart. Gekocht bij de HEMA, professional in worsten, garen en band.’
Op het bordje zou ik dan de naam professional door willen strepen en vervangen door een iets bescheidener en meer met de werkelijkheid verband houdende benaming: “Van der Huizenhoog, Ritselaar in huizen.”
Geen idee waar die neiging vandaan komt. Waarschijnlijk uit een soort zinloos verzet tegen het poenerige en schreeuwerige in het algemeen en de oprukkende verengelsing van onze maatschappij in het bijzonder.

Natuurlijk doe ik het niet. Geef ik niet toe aan die neiging. Daar ben ik bovendien niet dapper genoeg voor. Not brave enough, zou de Professional zeggen.

donderdag 5 april 2018

Hier wil ik ook liggen..

Zondagmiddag. Tegen de avond.  Het is rustig op de weg. Alleen wat oudere heren die dertig rijden. Knokige handjes angstig om het stuur geklemd. Met dertig door de welvaartsstaat. Elke maand AOW. Voor iedere AOW’er een auto die weer ingepikt wordt als het bejaardenhuis een feit is.

Samen met mijn kameraad Wiebe zijn wij op weg naar een kerkhof. Daar is vannacht weer grafschennis gepleegd. De nacht daarvoor ook trouwens. De nicht van Wiebe ligt hier begraven en Wiebe wil even kijken of het graf nog ongerept is. De politie heeft geen tijd om de zaak in de gaten te houden. 

Intussen komen wij op het kerkhof aan. 'Mijn oma lag hier ook,'zegt Wiebe.  'Die stierf door een hartstilstand. Kwam nog uit de tijd van de A-bom. Zo noemden ze dat in die tijd. A-bom.
Eén letter. Klinkt veel minder dramatisch.. De Bescherming bevolking (BB) door de straten met een megafoon op het dak van een bestelbus. En maar roepen:’ Als de sirene gaat, rent u naar de kelder. Als u geen kelder heeft dan onder de keukentafel.’
Wij hebben het hier over een atoomboom. Remember Hirochima!
Mijn oma trok bij elke geluid van een sirene haar waterdichte Hema-jas aan.  Beschermt ook tegen de straling, zei ze altijd.'

De graven liggen netjes naast elkaar. Koopgraven met modieuze grafstenen. Mooie teksten: “In Christus ontslapen”, 
"Toi toi lieve Teun”, 
“We’ll meet again’”, 
“Boven is ook bingo, Leen”. 
Verder Engeltjes, duifjes poppetjes uit Sesamstraat.  Dat soort cult. 
Weinig God, veel maatjes.
‘Hier wil ik ook liggen,’ zegt Wiebe.

Vier graven zijn beschadigd.  foto’s weggehaald, bloemperkjes vertrapt.
We werken een uur of drie om de boel weer enigszins te herstellen waarna wij op de terugweg een wijntje drinken.
Op weg naar huis , Wiebe rijdt uiteraard, worden we aangehouden door de politie. Controle!  
Ondanks het ene wijntje dat wij dronken,  is dat wijntje bij Wiebe  slecht gevallen.  Hij draait zijn raampje open. 
’Heeft u gedronken, meneer?,'  vraagt de agent
‘Wat zegt u, ober?,’  vraagt Wiebe geïrriteerd door de aanhouding.  Dom uiteraard maar het wordt erger. De agent vraagt nogmaals of hij gedronken heeft. 
'Een biertje of dertig, een paar whisky's en een paar glazen wijn.' , zegt Wiebe nu overmoedig.. 
‘Mooi, dan moet u toch even blazen,’ zegt de agent.
‘Hoezo? Geloof je me niet,’  vraagt Wiebe verbolgen.
De hoogte van de boete zal ik je besparen. Veel nullen in ieder geval..

dinsdag 3 april 2018

We praten erover met een volslagen idioot…

Het gaat steeds geestiger met de wereld. Afgelopen jaren dat gedoe met Noord-Korea bijvoorbeeld. Ik vraag mij overigens af, of wij, als we in oorlog raken met Noord-Korea, we dan ook weer nieuwe afleveringen van M*A*S*H gaan zien.
Nee serieus ik vind het beangstigend nieuws. Dan luister ik toch liever naar, ik noem maar wat,  nieuws over panda’s die uit China over komen . 

Allemaal beangstigend dus. Dan maak ik mij liever druk over situaties in ons eigen kneuterige landje. Zoals over Henk Krol van 50plus. Ik zie hem op het journaal. Hij probeert, nog steeds, wel heel hard te bewijzen dat je na je 65e beter niet meer kunt werken. Proberen recht te praten wat Krol is , zou ik het noemen.
Of je druk maken over Mark Rutte bijvoorbeeld. Dat hij aan het eind van het liedje , na elke verkiezing weer beëdigd wordt als president. Voor mij voelt dat een beetje alsof je Johan Derksen sportman van het jaar maakt.

De deurbel gaat. Een joch van een jaar of vijftien. Of ik lootjes voor de voetbal wil kopen. Ik ken hem wel, dus vraag ik hoe het met hem gaat. Hij wijst op zijn gezicht dat altijd vol jeugdpuistjes zit.’Kijk, jubelt hij. wijzend op zijn gezicht. Allemaal weg. Daarom wil ik graag m’n ouders bedanken, God, de caissières van Lidl in Amsterdam West, de foto van mijn overleden opa, de kat van mijn buurman en als laatste mijn dagcrème tegen puistjes.!!’
Ik koop onmiddellijk zes lootjes in de hoop dat hij doorloopt. Alle ellende wordt mij teveel.Om maar niet te spreken over de ellende van een geestige puber.

Terug in de kamer staat de tv nog aan. Hoe dom kun je zijn. Oorlog, bommen, explosies.
En een satirische discussie in de studio met een expert: ‘Waarom hebben we geen vertrouwen meer in experts?,'  zegt de presentator en kijkt naar de expert. ' We praten erover met een volslagen idioot….’

Zo hoor ik het graag!

maandag 2 april 2018

Je maakt wat mee op een dag...


Even een paar boodschappen doen. Lopend maar deze keer. Na tien minuten lopen zie ik twee mannen voor een tuinhek praten. Hun honden "ontlasten" zich tegen een hek. 
Als ik passeer hoor de ene man zeggen dat 50% van het menselijk DNA overeenkomt met dat van een banaan. Waarop de andere man zegt; ‘tja, aan de ene kant denk ik dat ook en aan de andere kant, niet. ‘

Had ik al gezegd dat het nog maar negen uur in de ochtend is? Nee?? Oké, het is negen uur in de ochtend.

Een van de mannen, die ik goed ken, grijnst naar mij en vraagt of ik nog wat zinnigs te melden heb. ‘Nou, antwoord ik, PSV is na de winst tegen NAC weer vier punten gestegen in de peiling van Maurice de Hond.’
Omdat het begint te regenen , loop ik snel door.

Bij de supermarkt  scharrel ik mijn boodschappen bij elkaar. Ik hoor een meisje aan de man achter de vleeswaren toonbank zeggen:’ ik wilde 3 ons gehakt

De man achter de toonbank is leuker dan zijn deurknop thuis en antwoordt; ‘Oké...en nu niet meer?’ 
Meisje kijkt hem niet-begrijpend aan, zegt niets en begint driftig op haar mobieltje te rammen. 
Dat is ook zoiets, die mobieltjes. De jeugd van nu weet niet half hoe goed ze het hebben. Wij moesten vroeger nog 4x op de 9 drukken, om een kleine z te schrijven. Ja, niet dan? Sterker nog, als wij bijvoorbeeld de dokter moesten bellen, moest je eerst een half uur lopen naar een telefooncel. En dan maar hopen dat de patient nog leefde als je terug kwam. Ik bedoel maar.
Deze supermarkt verkoopt trouwens 'pannenkoekspek' en 'tostiham'. Vind je het gek dat er allemaal verwarde jongeren rondlopen?!

Intussen ben ik bij de kassa aanbeland en voor mij staan twee mannen van een jaar of zeventig.  Ze hebben allebei met een golfstok op hun rug, en jammeren dat alles zo duur is tegenwoordig. En gelijk hebben ze. Een stille ramp voltrekt zich. Ouderen die de contributie van de golfclub in termijnen moeten betalen. Kom Op! Ik hoor het Rutte nog zo zeggen:’De waarheid blijft belangrijk in onze tijd.’ Zeker weten , Rutte, maar alleen als er geen andere oplossing is zeker?’


Buiten gekomen zie ik een man vier kleuters in een bakfiets tillen terwijl een man naast hem een krat bier in z'n kofferbak zet. Die jaloerse blik in z'n ogen: Heerlijk! 


A way of life

In mijn zoektocht naar verlichting ben ik een opleiding tot Yoga docent begonnen. Dat is intussen een jaar of dertig geleden. 
Ontspannen loop ik de zaal binnen en ga op een matje zitten. In kleermakerszit. Omdat iedereen dat doet. Om mij heen dertien vrouwen. Mannen doen kennelijk niet aan yoga en mediteren. Behalve ik. En de leraar die tegenover ons zit.

‘Sluit uw ogen en richt uw aandacht op uw navel en adem er diep en langzaam naar toe,’ zegt de leraar, door de dertien dames, vlak voor de les begon, gekscherend Swami Flauwi Khul genoemd, maar dit terzijde. Mario, want zo heet de leraar kan er wel om lachen.

Het ademen lukt maar met mate en ik zit niet lekker. Dan een stem bij mijn oor: ’waarom zit u zo raar?’
De leraar!
Ik open mijn ogen: ‘Eh..ik zit normaal gesproken op een stoel. Of een bank. Whatever. Mijn rug laat dergelijke kronkels helaas niet altijd toe.’

Swami Khul kijkt naar de anderen. Ik ook. Iedereen zit keurig met rechte rug diep te ademen. Alleen ik niet. Beetje gênant…op z’n minst.
‘De bedoeling is dat u bij uzelf naar binnen gaat,  meneer Kees.  Door naar uw navel te gaan brengt u uw aandacht weg van uw hoofd en het denken. Chaotisch denken, als ik het goed inschat bij u.’
Hij glimlacht. 
Ik niet.

‘De volgende stap,’  hervat hij zijn betoog,  ‘is dat jullie je concentreren op het woord, ook wel "mantra"  genoemd, AUM. 
Aum is de oerklank of de Universele klank waardoor het hele universum vibreert. Je kunt dan via passieve concentratie op die mantra alle gedachten overstijgen en in contact komen met het zuivere bewustzijn, de bron van ‘creatieve intelligentie’. En wellicht gevolgd door de door u gewenste verlichting.’
Ik kijk hem aan. Toch wel onder de indruk.

'Bent u gisteravond op tijd naar bed gegaan, Kees?' 
Kees, nu! Niet meer menéér Kees.
‘Eh...om drie uur, en maar twee wijntjes gedronken.’
‘Ik adviseer u om geen alcohol meer te drinken, Kees. Ik adviseer u al uw begeerten te beteugelen en verder: niet stelen, niet liegen, niet doden. Dat soort dingen. Dat is de kortste weg naar verlichting.’
‘Wijn is geen alcohol, meneer,’ piep ik enigszins uit mijn evenwicht gebracht. ’Wijn is a way of life.’
‘Mediteren of verlichting ook, Kees. U zult moeten kiezen.’

Daarna concentreren wij ons met gesloten ogen op het woordje AUM. 
Na tien minuten schrik ik mij een ongeluk als achter mij een hels lawaai klinkt.  Alsof er vlak boven mijn hoofd twee deksels tegen elkaar worden geslagen.  Ik kijk met opengesperde ogen naar boven. Achter mij, leraar Mario. Gluiperig lachend. Twee deksels in zijn handen.' 
Je focust niet genoeg,'  lacht hij. 'Je hoort niet te schrikken van welk lawaai dan ook. Als je goed mediteert, brengt niets je uit je evenwicht.  Ik leg Swami Khul uit dat ik geen baan als proefkonijn. ambieer. Hij is het niet met mij eens maar moet wel lachen.

Bij het afscheid zegt hij, met gevouwen handen, namaste tegen mij.
Hij ziet mijn verbijsterde gezicht en legt uit: ‘Ik groet met dit woord het Goddelijke in u, Kees….’
Maar natuurlijk!

Zoals ik een wijze Zen Goeroe ooit hoorde zeggen: "Ware kennis bestaat erin te weten dat je niets weet.

zondag 1 april 2018

Wilt u zelf even rondkijken of zal ik u helpen?

Snel loop ik de HEMA in Amsterdam binnen. Een groot televisiescherm aan de wand. Dat zie je veel tegenwoordig, televisieschermen aan wanden. Ik snap niet waarom dat is, of wanneer dat begonnen is. 

Iedereen heeft nu gemiddeld vier tv's in huis dus waarom zou je zo'n ding in je zaak hangen.
Het scherm vertoont een soort achtergronden- bij -het -nieuws- programma. Geen geluid.
Ook zoiets, je hangt een scherm van ruim twee bij twee meter aan je wand maar het geluid zet je uit. Op het scherm een man die kranten laat zien en wat die kranten vandaag allemaal schrijven. Ik zie, zonder te horen , dat hij stukjes voorleest uit die krant.
Kijk, dan beschik je als omroep toch over een vrij opmerkelijke onnozelheid als je denkt dat kijkers zelf geen krant kunnen lezen.
Maar oké, ik ben bij de HEMA en die verkopen ook worsten aan mensen die vast geen krant lezen. Anders wisten ze dat je met zo'n worst je leven waagt.

Er komt een dame op mij af. Op haar borst een button met HEMA erop dus vraag ik aan haar of dit de HEMA is. Ze knikt enthousiast. 

Mijn hond knikt ook wel eens zo. Met name als  hij de deurmat heeft onder gescheten.
Dan: 'wilt u zelf even rondkijken of zal ik u helpen'
Daar denk ik over na: 'bedoelt u wat ik denk dat u bedoelt? '
'Watte?''
'Bedoelt u echt dat u mij gaat helpen met rondkijken? Hoe werkt dat? Gaat wij dan samen op een gemotoriseerde bakfiets door de winkel scheuren voor een rondleiding?'

Ze wordt een beetje rood. 
Op de tv intussen het weer. Geluidloos. Daar houd ik dan weer wel van. Geluidloos weer. Je zit dan toch minder in over gladde wegen en ruiten krabben. 
En die -9 graden geldt alleen voor de kop van Noord-België. 
'Meneer, ik wil u alleen maar helpen hoor.' Ze fronst. Duidelijk geïrriteerd . 
Ze lijkt mij zo'n vrouw die boven in haar hobbykamer 's avonds woedende dingen zit te typen over al die zeurende klanten van vandaag. Kan ik inkomen. 

"Sorry, 'zeg ik. 'Ik zoek een deurmat want mijn hond heeft de oude deurmat ondergescheten.' 
'Hmmm, wij verkopen op dit moment geen deurmatten. Wat wij nog aan deurmatten hadden, hebben wij uiteraard verwerkt in onze rookworsten.' 
Ze kijkt mij afwachtend aan. 
Wij beginnen tegelijk hard te lachen. 

Bij nader inzien denk ik dat zij alleen maar geestige dingen schrijft 'avonds in haar hobbykamer.

Eieren voor je geld kiezen

Rustig , op weg naar de supermarkt, wandel ik door de “restanten van de orkaan Florence” zoals het KNMI weer het noemt. Dat deze orkaan u...