Geleide meditaties door Kees

zaterdag 22 september 2018

Eieren voor je geld kiezen

Rustig , op weg naar de supermarkt, wandel ik door de “restanten van de orkaan Florence” zoals het KNMI weer het noemt. Dat deze orkaan uiteindelijk niet meer is dan een stevig briesje, verbaast mij niet. Alles wat ook maar enigszins paniek kan veroorzaken wordt opgeblazen tegenwoordig.
Over opblazen gesproken, gister las ik een bericht dat elk mens op aarde niet langer dan veertig minuten per dag in staat is zich te concentreren.
Veertig minuten!!! En de rest van de dag verblijft men in dromenland. Slaapwandelt men. Is men overal behalve in het huidige moment waar de werkelijkheid zich bevindt.
Fascinerend!
Met die gedachte loop ik de supermarkt in. Op zoek naar twee dozen eieren. Ergens tussen de ‘zuivelboulevard’  en het ‘groenteparadijs,’  zoals deze supermarkt dat noemt, stuit ik op een plank eieren.
Er staat nog één doos witte eieren. En vijf dozen bruine eieren. Dus pak ik van elk een doos.
Bij de kassa, vlak achter de afdeling ‘biologische- vlees-en plofkip- arrangementen, ‘  wacht ik op mijn beurt.
De doos witte eieren wordt eerst afgerekend: €2,38.  Dan de bruine eieren: € 2,60.
Merkwaardig. Beide dozen bevatten twintig eieren dus vraag ik aan de kassière de reden van het prijsverschil.
Kassière kijkt mij aan. Verbijsterd! Het lijkt of ze met een schok wakker wordt . Alsof er acuut een beroep wordt gedaan op haar dagelijks portie concentratievermogen ad 40 minuten….
‘Huh….eh….oh…dat moet ik even aan de “HOKA” vragen.’ stamelt zij.
De HOKA. Voor de leek op supermarktgebied: de Hoofdkassière.
Mevrouw HOKA komt snel aangehuppeld. Geestig genoeg staat er Sayuri Nahoka op haar naamplaatje op de borst. Ze ziet er dan ook Japans uit. Prachtige vrouw.
Zij legt mij uit dat de bruine eieren al jaren en jaren iets duurder zijn dan de witte. Ze weet ook niet echt waarom. Daar heeft zij eigenlijk nooit over nagedacht, geeft ze toe. ‘Het was altijd al zo, dus…..,’ lacht ze.
Dus! Met andere woorden. Accepteer het nou gewoon. Ga weer lekker slaapwandelen en geniet van je eieren.
Mijn argument dat, wanneer ik een bruin en een wit ei pel, de eieren beiden wit zijn, dus waarom toch de prijsverschil, komt ook al niet aan.
Mevrouw Sayuri Nahoka lacht nog eens lief en met de woorden; ‘ach meneer, sommige dingen begrijpt nu eenmaal niemand,’ wandelt zij terug naar haar HOKA ( Hoofdkantoor)
Ik wil nog zeggen dat alle supermarkten maffioso zijn omdat deze supermarkt het grote geld voor zijn eieren kiest in plaats van eieren voor zijn geld,  maar laat maar. Men slaapt!
Buiten, vlak voor de deur van de Supermarkt,  blazen de restanten van Florence de eierdozen uit mijn hand.
De eieren springen uit de dozen waarna de twee dozen worden bedolven onder het eigeel. Alleen de prijsjes zijn nog te zien: € 2, 38 voor de witte- en €2.60 voor de bruine eieren.
Ik kies eieren voor mijn geld en verlaat snel de plaats delict...

maandag 13 augustus 2018

OVERWEGING

De codes orange vlogen ons om de oren, de laatste weken. Paniek!. Planten geen water meer geven want het water is op. Ook zo’n  kreet die ik hoorde terwijl ik langs een overvol Ijsselmeer wandel:Boeren mogen hun land niet meer besproeien!
De verbazing bij ‘deskundigen’ en gewone mensen, hierover, verbaast mij dan weer.
Dit soort dingen komt toch niet uit de lucht vallen? Ik bedoel; wij vermorzelen onze planeet al tientallen jaren. Laten haar gebukt gaan onder honderden verschillende manieren van vervuiling.
Dan is het logisch dat moeder Aarde op een keer de handdoek in de ring gooit. Want wees ervan overtuigd dat de aarde leeft! Dat de aarde een bewustzijn heeft! En dat het genoeg is genoeg, voor haar.
Het was nog verbijsterder voor veel mensen om te horen dat er smog werd voorspeld en dat er werd verzocht niet te barbecuen . Op tv vraagt iemand aan een paar mensen of ze dat advies gaan opvolgen:
Reactie van een jongen van een jaar of vijfentwintig: “Nee, ik laat mij echt niet weerhouden door een beetje smog.”  Nog een reactie van iemand van een jaar of zestig: ‘T sal mijn tijd wel dure…(?)’
Wat de dames en heren vinden van het feit dat wij voor onze kinderen en kleinkinderen een aarde achterlaten die meer dood dan levend is, hoor ik de tv interviewer niet vragen. En dat is jammer.
En ondertussen zie ik een merel in mijn tuin hupsen,  hoor ik een kind schateren, liep ik zeventig km deze week en genoot ik van de bijzondere werken van Bach. En ondanks de enigszins pessimistische teneur van dit stukje, ben ik dankbaar voor elke ontmoeting met een oprecht in het leven geïnteresseerd mens. Ik heb alleen wat woorden en handreikingen, stilte en creativiteit te bieden te midden van al het geweld, angst, ge-geloof en oneindige blindheid. 
Je moet toch wat, zeg maar.
Einstein zou ooit gezegd hebben: 'Slechts twee dingen zijn oneindig, het universum en de menselijke domheid, en ik ben niet zeker van de eerste'.

vrijdag 22 juni 2018

KLIMAATGEKLIEDER à LA LETTRE..

Op de thermometer van de Rabobank zie ik, al wandelend, de temperatuur substantieel stijgen van twaalf- naar dertien graden. 
Gisteren zag ik die verandering ook geboren worden.  Maar dan van negenentwintig graden naar dertig graden!
Je gaat toch nadenken over alles om je heen. Om te vermijden dat je gek wordt.
Bijvoorbeeld over het bericht op het journaal: Als de Zuidpool zo snel blijft smelten als nu gebeurt, dan stijgt de waterspiegel naar zestig meter.  Over vijftig jaar, mind you!

Drie minuten na dat bericht een overzicht van het WK voetbal in Rusland. Shots van Duitse supporters die verslagen en huilend op hun knieën vallen omdat hun ploeg verloor....
Let wel, het gaat hier over mannen van , ongeveer , de pensioengerechtigde leeftijd. 
Jaar of zestig, vijfenzestig. Waarschijnlijk met volwassen kinderen. Kleinkinderen.. Achterkleinkinderen wellicht...
Huilend om een verloren potje voetbal terwijl je ploeg al jaren achter elkaar van alles heeft gewonnen en tegelijkertijd, maar dat geheel terzijde, de hele mensheid van het klimaatgeklieder verliest.
Dat het geklieder met het klimaat dus jouw kleinkinderen misschien zal treffen als we niet heel snel onze gedachten van het voetbalgeneuzel verleggen naar zaken die nu even prioriteit hebben.

Dat denkende schieten mij ineens andere merkwaardige verschijnselen te binnen. Om maar iets te noemen; waarom moet ik bij WINDOWS op de startknop drukken om het programma te sluiten? Ja toch? Is toch vreemd?
Even later passeer ik een grasveld. In het midden van het grasveld staat een bordje: "VERBODEN OP HET GRAS TE LOPEN"
Over zulke dingen denk ik dus na. Hoe kun je , zonder op het gras te lopen, zo'n bordje in het midden van het grasveld krijgen...

En nu hagelt het. Klimaatgeklieder à la lettre....

donderdag 14 juni 2018

GRUWEL GOD'S

In Oost-Boerenhol (Gem.Sluis) staan 3 kroegen en 1 kerk, wat meer dan duidelijk maakt waar de bewoners van het kleine dorpje meer geloof aan hechten.
Maar als je zag wat er wél in de kerk kwam benam je dat onmiddellijk de adem.
Dat was dan ook de reden dat Henk's bedrijf er een busje zonder bedrijfsnaam op na hield om de breedbeeldtelevisies af te leveren in het , tot op het bot, biologisch dynamisch gereformeerde Oost-Boerenhol.

Maar je vijand slaapt nooit, ontdekte Henk op een dag toen hij een dagje ging vissen. Want toen in de parkvijver een zwaan werd gevonden met een vishaak in zijn snavel, legde niemand een verband met de zaak van de al een week vermiste Henk,  en het,  in de ogen van de biologisch dynamisch gereformeerde gelovigen van Oost-Boerenhol,  aan huis leveren van de verdorven breedbeeldtelevisies door deze gruwel God's Henk....

dinsdag 5 juni 2018

TERMINAL

De zwarte doos in een vliegtuig is onverwoestbaar.
Dan is het raar.
En dat kun je betwisten,
dat ze dat materiaal niet gebruiken voor alle kisten.
Erger nog , is het gesteld
met de naam 'Terminal' voor de aankomsthal op een vliegveld.
Dat werkt niet echt mee,
aan een veiliger vliegidee...

zaterdag 28 april 2018

En laat je niets anders wijs maken...

Als ik een kop koffie drink in een café, doe ik dat nooit aan de bar.  Liever zoek ik een tafeltje op, bij voorkeur waar niemand anders zit.
Ik heb daar een verwrongen theorie over. Verwrongen in de zin van bevooroordeeld maar dat zal mij een zorg zijn.
Als je in een kroeg eenmaal aan de bar belandt is het gedaan met je.
Op een  gegeven moment krijg je je vaste plek. Dat je dan binnenkomt en alle plaatsen zijn bezet behalve die kruk waar jij altijd op zit.
En het ergste: bij binnenkomst je vaste drankje staat al op de bar klaar. Op dat moment ben je echt diep afgezakt.
De tafeltjes zijn bezet dus sta ik toch aan de bar.  Hoewel er nog twee krukken vrij zijn weiger ik te gaan zitten. Noem het een laatste strohalm waar ik mij aan vasthoud. Zo lang ik niet zit houd ik de boel onder controle.

Naast mij zit een man die het niet redde en op zijn vaste kruk verveeld wat rondjes draait met zijn glas bier. Het glas beweegt gemakkelijk rond vanwege het vocht op de bar.
Hij neemt een lange haal van zijn shaggie en kijkt mij met bloeddoorlopen ogen aan.
’Ga eindelijk eens zitten man,’ zegt hij. ‘Ik word nerveus van dat gestaan van jou.’
‘Neem dan nog een biertje,’ antwoord ik. ’ Of een pilletje’.
‘Ik heb mij pas toch een goed figuur geslagen,’ zegt hij zonder op mijn advies te reageren.
‘En?’ vraag ik meelevend. ‘Sloeg ze terug?’
Ik zie hem denken. Een diepe rimpel in zijn voorhoofd.
Dan neemt hij een slok bier en zet het glas met een klap op de bar.
‘Gaan we bijdehand doen?’ vraagt hij. ’Nee het zit zo,  ik had afgesproken met een vrouw die ik via internet had leren kennen. Wij hadden afgesproken in Amsterdam, op het Centraal Station.
Ik kende haar van een foto maar ze zag er in het echt heel anders uit.  Die fotograaf heeft er nogal wat tijd ingestoken zeker om er nog wat van te maken?,  zei ik tegen haar.
‘Dat was niet zo handig,’ antwoord ik.

Hij neemt nog een lange haal van zijn shaggie. ’Dat kun je wel stellen, ze draaide zich meteen om en ging er vandoor. Nou ja, niemand is perfect zal ik maar zeggen.’
‘Dat is waar,’ zeg ik. ‘Maar sommigen laten dat wel érg merken.’
Hij neemt nog een lange haal: ‘Nou moet je niet nog bijdehanter worden maat, dit is een serieus probleem namelijk.’
Ik neem nog een slok van mijn koffie en iemand draait de muziek nog wat harder. Of het al niet hard genoeg stond. Frans Bauer; 'heb je even voor mij' Nou, dat heb ik niet, dus leg ik wat geld op de bar en drink mijn kopje leeg.
‘Ga je nu al weg?’ vraagt de man , zijn peuk uitdrukkend om meteen een volgende te draaien.
‘Wil je het vervolg niet horen?’
‘Nee dank je,'antwoord ik vriendelijk. 'Als ik tegenwoordig echte muziek wil horen ga ik naar huis. Beter dan hier te blijven rondlummelen.'

De man richt zijn bloeddoorlopen oogjes op mij: ‘Wij zijn anders alleen hier op aarde om rond te lummelen hoor, en laat niemand je iets anders wijs maken..'

donderdag 26 april 2018

Zeg maar...

Tijdens het fietsen kom ik een kennis tegen die ik al een tijd niet gezien heb. Ook op de fiets. Wij stappen af voor een praatje terwijl er rakelings een man van een jaar of dertig op een racefiets passeert.
'Die jonge gasten,' zucht de man. 'Je gelooft het niet ,altijd maar zeuren en in  één zin zes keer, zeg maar gebruiken.
laatst hoorde ik zo'n zeg maar figuur van rond de dertig uitweiden over zijn huis in een volkse buurt. Hij zei: 'Natuurlijk was het spannend om naar een wat Volkse wijk te verhuizen, amice (???) 

Ik vroeg mij af; ga ik hier wel aansluiting vinden met de buurt,  zeg maar. Om wat sneller aansluiting te vinden zette ik een Scandinavisch bankje voor mijn deur,  zeg maar. Als conversation starter, dacht ik: dit is een signaal aan de beurt. Een soort van, zeg maar, ook met jonge academici kun je best een praatje maken. Ik denk dat ik daarmee de totale social dynamic op zijn kop heb gezet, zeg maar.
Zo heb ik bijvoorbeeld met een overbuurman , zeg maar, een soort van volkse man, die voor zijn deur een sigaretje stond te roken,fascinerende conversaties gevoerd over de tabaksindustrie. En nu is hij gestopt...denk ik,  zeg maar. Ik heb hem al een soort van tijdje niet meer gezien, zeg maar..'

De man schatert om zijn eigen verhaal. En dan te bedenken dat hij ooit manager was bij een gigantische multinational , die voorziet in Macro biotische goederen, maar er zelf niet voor terugdeinst om tijdens barbecues, met zijn bloten handen, en met zijn tanden, stukken vlees van het bot van een halve koe af te rukken. Ik bedoel maar.  
Maar je moet er mee leven. Wat moet je anders...zeg maar...

Eieren voor je geld kiezen

Rustig , op weg naar de supermarkt, wandel ik door de “restanten van de orkaan Florence” zoals het KNMI weer het noemt. Dat deze orkaan u...